Ogród Sztuk Luty

..

Ogrod Botaniczny we Wrocławiu jest oazą spokoju w wielkim mieście jakim jest Wrocław. Zawsze kiedy mam czas próbuję spędzić  kilka bądź kilkadziesiąt minut z aparatem lub bez aparatu i jest to dla mnie zawsze przyjemność i chwila oddechu od miejskiego szumu. Ogród Botaniczny jest placówką Uniwersytecką zatem znajdziemy w nim wiele roślin występujących w innych częściach Europy i świata  wszystko to jest z zbiorem najróżniejszych form i kształtów , razem z zapachami wiosny czy lata stanowi  wielką atrakcję  zwłaszcza że Przez długie lata dyrektor ogrodu botanicznego Prof dr Tomasz J. Nowak dbał i upiększał nasz Wrocławski Ogród Sztuk.

LUTY –  to czas ciszy i spokoju. Puste ścieżki, wolne przestrzenie, czasem w słońcu, czasem w zimowej zadymce. Spacer poprzez zimowy Ogród daje możliwość wyciszenia się, dostrzegania piękna oszronionych gałązek, zamrożonych owoców, zasypanych śniegiem alejek
ZAPRASZAM NA SPACER

Poniżej  galerii kilka istotnych  wiadomości z historii Wrocławskiego Ogrodu Botanicznego

Dzieje ogrodu

1811 utworzenie Uniwersytetu Wrocławskiego z połączenia jezuickiej akademii Leopoldiny i uniwersytetu z Frankfurtu nad Odrą – Viadriny; powołanie z Rostoku wybitnego systematyka, anatoma i fizjologa roślin Heinricha Friedricha Linka (1767-1851); założenie Ogrodu Botanicznego na terenie pofortyfikacyjnym (ok. 5 ha), podarowanym Uniwersytetowi przez króla pruskiego Fryderyka Wilhelma III; u ogrodnika Liebiga z Oleśnicy zamówiono 427 roślin, które miały stanowić zalążek uniwersyteckiej kolekcji botanicznej

1811-1815 pierwszymi dyrektorami Ogrodu profesorowie H.F. Link i F. Heyde (1757 – 1820), wykładowca historii naturalnej i rolnictwa, profesor Leopoldiny od 1788 r.

1812 rozpoczęcie zagospodarowywania terenu, budowa pierwszych szklarni, w tym trzyczęściowej palmiarni; pierwsza wycieczka botaniczna pod przewodnictwem H.F. Linka (22 uczestników)

1816-1830 na stanowisku profesora botaniki i dyrektora Ogrodu Botanicznego fizjolog, anatom i systematyk roślin Ludolf Christian Treviranus (1779-1864); znaczący rozwój kolekcji roślin

1816 teren Ogrodu zagospodarowany w jednej trzeciej; ok. 2000 gatunków roślin w kolekcjach

1817 budowa szklarni w miejscu dzisiejszej kaktusiarni

1818 ukazał się pierwszy Index Seminum, czyli katalog nasion oferowanych do wymiany

1821 prof. L.Ch. Treviranus założył zielnik Ogrodu Botanicznego

1823 August Henschel (1790-1856) zapoczątkował ćwiczenia z mikroskopowania; budowa drugiej dużej szklarni ekspozycyjnej w miejscu dzisiejszej palmiarni

1826 wizyta ks. Stanisława Bonifacego Jundziłła, dyrektora Ogrodu Botanicznego w Wilnie

1830 pierwszy sygnowany opis Ogrodu wraz z planem (H.R. Göppert)

1830-1852 na stanowisku profesora botaniki i dyrektora Ogrodu Botanicznego systematyk roślin Christian Gottfried Nees von Esenbeck (1776-1858); uporządkowanie kolekcji roślin wg systemu naturalnego

1847 wizyta Wincentego Pola, poety i geografa

1852 usunięcie Neesa von Esenbecka ze stanowiska za lewicową działalność polityczną i społeczną w czasie rewolucji 1848-1849

1852-1884 na stanowisku profesora botaniki i dyrektora Ogrodu fizjolog roślin i paleobotanik Heinrich Robert Göppert (1800-1884); gruntowna reorganizacja Ogrodu, wprowadzenie wielu innowacji, m.in. grup geograficznych, ekspozycji surowców roślinnych, roślin kopalnych; powiększenie kolekcji roślin do 12 000 gatunków i odmian; opatrzenie roślin trwałymi etykietami; udostępnienie Ogrodu do zwiedzania we wszystkie dni powszednie

1854 H.R. Göppert założył Muzeum Botaniczne; wielka powódź zniszczyła część kolekcji roślin

1856 budowa istniejącego do dziś profilu geologicznego Wałbrzyskiego Zagłębia Węglowego

1857 H.R. Göppert wydał pierwszy przewodnik po Ogrodzie

1862-1864 przebudowa trzyczęściowej palmiarni wg projektu Theodora Milczewskiego (do dziś zachowało się jedno skrzydło)

1866 Ferdinand Julius Cohn (1828-1898) założył pierwszy w Prusach Instytut Fizjologii Roślin, mieszczący się w dawnym Konwikcie św. Józefa; udostępnienie szklarni Ogrodu Botanicznego do zwiedzania

1871 kustoszem herbarium i innych zbiorów botanicznych został Teofil Ciesielski (1846?1916), autor doniosłej pracy o geotropicznej wrażliwości korzeni, późniejszy profesor botaniki na Uniwersytecie Lwowskim i dyrektor tamtejszego Ogrodu Botanicznego; odsłonięcie pomnika Linneusza dłuta Alberta Rachnera1874 oddano do użytku przeszklony pawilon wystawowy („Pawilon Linneusza”)

1884-1889 na stanowisku profesora botaniki i dyrektora Ogrodu światowej sławy uczony, systematyk i geograf roślin Adolf Engler (1844-1930); gruntowna reorganizacja działów systematyki i geografii roślin

1888 oddanie do użytku budynku Muzeum Botanicznego i założonego przez F.J. Cohna Instytutu Fizjologii Roślin (obecnie Instytut Biologii Roślin UWr)

1889-1893 na stanowisku profesora botaniki i dyrektora Ogrodu systematyk (gł. roślin zarodnikowych) Karl Prantl (1849-1893)

1892 ukazał się pierwszy zeszyt czasopisma „Arbeiten aus dem Königl. Botanischen Garten zu Breslau” pod redakcją K. Prantla; wizyta Mariana Raciborskiego

1893-1926 na stanowisku profesora botaniki i dyrektora Ogrodu systematyk i fitogeograf, znawca flory Karpat Ferdinand Pax (1858-1942); wielokrotne reorganizację działu systematyki roślin

1894 przebudowa alpinarium wg koncepcji prof. F. Paksa

1906-1907 budowa zachowanego do dziś kompleksu szklarni w zachodniej części Ogrodu

1915 F. Pax opublikował Florę Śląska pt. „Schlesiens Pflanzenwelt”

1927-1928 na stanowisku profesora botaniki i dyrektora Ogrodu fizjolog roślin Peter Stark (1888?1932)

1929-1945 na stanowisku profesora botaniki i dyrektora Ogrodu fizjolog roślin Johannes Buder (1884-1966); część ekspozycyjna Muzeum Botanicznego zamknięta

 

1937 wykonanie projektów gruntownej przebudowy szklarni ekspozycyjnych, niezrealizowanych wskutek wybuchu wojny

1945
 obrona Festung Breslau, urządzenie na terenie Ogrodu stanowiska artylerii przeciwlotniczej, przyjmowanie zrzutów amunicji; zniszczenie kolekcji roślin, uszkodzenie bądź zburzenie budynków i szklarni; 9-10 maja – przybycie do Wrocławia Grupy Naukowo-Kulturalnej (złożonej głównie z uczonych lwowskich) pod przewodnictwem prof. Stanisława Kulczyńskiego (1895-1975), mającej zorganizować polską uczelnię wyższą; powstanie dwóch pierwszych katedr Instytutu Botanicznego: Morfologii i Systematyki Roślin pod kierunkiem prof. S. Kulczyńskiego oraz Fizjologii Roślin pod kier. prof. Heleny Krzemieniewskiej (1878-1966); dr Stefan Macko (1899-1967) został adiunktem Ogrodu Botanicznego

1945-1948 pierwszym kierownikiem Instytutu Botanicznego prof. S. Kulczyński, systematyk roślin i fitosocjolog

 

1955 oddanie do użytku wyremontowanej kaktusiarni

1956
 budowa pierwszych akwariów, zapoczątkowanie kolekcji roślin wodnych i błotnych o randze europejskiej (Stanisław Sławinski)

1957 odbudowa dużej szklarni ekspozycyjnej (obecnie palmiarnia)

1958 budowa drewnianego mostku na stawie dzięki pomocy Wyższej Szkoły Oficerskiej Wojsk Inżynieryjnych; udostępnienie Ogrodu do zwiedzania we wszystkie dni tygodnia

1960 Ogród Botaniczny w randze zakładu przy Katedrze Ekologii i Geografii Roślin; przyłączenie terenu przy ul. Świętokrzyskiej (1,2 ha); pierwszy powojenny przewodnik po Ogrodzie (red. J. Teleżyńska i J. Augustynowicz)

1961 oddanie do użytku po remoncie chłodnej szklarni ekspozycyjnej, tzw. „Australii” (zachowane zachodnie skrzydło dawnej palmiarni)

1965 zagospodarowanie nowego terenu i urządzenie działu gruntowych roślin ozdobnych (Anna Fejfer, pierwszy inspektor Ogrodu)

1967 Ogród Botaniczny uzyskał rangę katedry w Instytucie Botaniki; budowa basenu dla kolekcji grzybieni (Nymphaea) wg projektu arch. Tadeusza Zipsera

 

1973 Ogród Botaniczny uzyskał status samodzielnej jednostki na Wydziale Nauk Przyrodniczych; najstarsze drzewa w Ogrodzie wpisano na listę prawnie chronionych pomników przyrody

1974 decyzją Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków Ogród Botaniczny został wpisany do rejestru zabytków województwa wrocławskiego

1976 zbiory dawnego Muzeum Botanicznego i Zielnik włączono do Muzeum Przyrodniczego

1981 obowiązki dyrektora Ogrodu Botanicznego pełnił systematyk dr Mieczysław Tokarski; dyrekcję objął fizjolog roślin dr Tomasz J. Nowak (obecnie dr hab. prof. UWr)

1983 we Wrocławiu odbył się zjazd Polskiego Towarzystwa Botanicznego

1984 Ogród Botaniczny uzyskał rangę samodzielnego instytutu na Wydziale Nauk Przyrodniczych

1987 zakończenie budowy nowego obiektu naukowo-dydaktycznego ze szklarniami kolekcyjnymi i doświadczalnymi, laboratoriami, salą konferencyjną i zapleczem socjalnym

1988 przejęcie i przyłączenie do Ogrodu Arboretum w Wojsławicach koło Niemczy, znanego z kolekcji różaneczników i rzadkich gatunków drzew iglastych (pełnomocnik dyrektora ds. Arboretum: mgr inż. Hanna Grzeszczak-Nowak)

1991 wprowadzenie komputerowej ewidencji kolekcji roślinnych Ogrodu (dr Ewa Lenard)

1992 otwarcie w Muzeum Przyrodniczym stałej wystawy ?Świat roślin?, prezentującej m.in. część zbiorów dawnego Muzeum Botanicznego; urządzenie nowej części alpinarium w Ogrodzie Botanicznym

1993 oddanie do użytku nowych akwariów – 29 zbiorników o pojemności 1200 l każdy (opiekun kolekcji roślin wodnych: dr Ryszard Kamiński)

1994 na mocy zarządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej Ogród Botaniczny wraz z historycznym centrum Wrocławia został uznany za pomnik historii

1995 wznowiono (po ponad 100 latach przerwy) wydawanie czasopisma „Prace Ogrodu Botanicznego Uniwersytetu Wrocławskiego”

1996 uroczyste otwarcie wystawy Panorama Natury”, obrazującej rozwój przyrody ożywionej od prekambru do czwartorzędu; odsłonięcie tablicy pamiątkowej poświęconej dyrektorom Ogrodu przez dr Jadwigę Teleżynską i Gabrielę Pax, wnuczkę prof. Ferdinanda Paksa; przyjęcie Ogrodu w poczet członków Verband Botanischer Gärten e.V.

1998 budowa pawilonu dydaktycznego („Zielonej Klasy:) w Ogrodzie Botanicznym; założenie działu pnączy; urządzenie ekspozycji „Sukulenty Meksyku”

1999 XXX Zjazd Polskich Ogrodów Botanicznych

2000 powołanie z inicjatywy dra hab. Tomasza Nowaka Stowarzyszenia „Ogrody Dolnośląskie”; utworzenie kolekcji narodowej bluszczy (Hedera)

2000-2002 reorganizacja działu systematyki roślin wg historycznego systemu A. Englera

2001 wystawa „Ogród Polski 2001”

2002 obchody jubileuszu 300-lecia Uniwersytetu Wrocławskiego

2003 odsłonięcie kamienia pamiątkowego ku czci kompozytora Johannesa Brahmsa, doktora h.c. Uniwersytetu Wrocławskiego z 1879 r.

Informacje pochodza zez strony internetowej OBUWr